بعد از مدتها اومدم برای نگارش مطالبی توی وبلاگی که فکر میکنم خواننده ای بجز خودم نداره!(البته فعلا چون به کسی معرفیش نکردم)همونطور که توی مطالب قبلیم نوشتم این وبلاگ حکم دفتر خاطراتمو داره بنابراین ضرورتی نمیبنم در دسترس همه باشه.۱۲خرداد ۸۸ روزی که خودم تنها کسی بودم که به خودم تبریک گفتم. شایدم این از تشابهات خدایانه که خدای الله بخودش گفت فتبارک الله ...

به هر حال سالی که گذشت سال سخت و طاقت فرسایی بود. هم روحی و هم جسمی.

روحیش که هم مال جریان بعد انتخاباته که فکر میکنم نه تنها توی ذهن من بلکه تو ذهن خیلی از مردم، وبویژه جوونا بیشتر به مثابه یکی از تلخ ترین و فراموش نشدنی ترین اتفاقات زندگی باشه.

البته این موضوع وجریانات تلخ وآزار دهنده ی دیگه با توجه به نگرش من و انگیزه های من و اینکه یقینا از بزرگان خواهم بود با وجود تمام سختی و تلخی و تلخکامیش یک گام به سوی کامیابی بود.

اتفاقات و فشار های این چنینی به وسعت نگاه و اندیشه و بزرگی روح کمک میکنه. و من این اتفاقات رو با وجودی که گفتم جز آزار دهنده ترین روزهای زندگیم بود تا جایی که مرگ عزیزانم(۲عموی جوونمرگم و پدربزرگم)شبیه یه زنگ تفریح برام شد.(فکر مبکنم الان عمق تاثیراین ماجرا قابل درکتر شده باشه).

بعد این ماجراها(هر چند همچنان ادامه هم داره/لااقل برای من و خیلیای دیگه)اتفاقات دیگه حکم یه بازی رو داره.

بجز این مساله موضوع یه علاقه ی شدید قلبیم بود به (م...) که روحمو ازار میداد.چون زمانی که واقعا باید کنارم می بود ،نبود.(که گله مو تو یکی از کامنتام نوشتم) و امروزداره میشه یه خاطره.

کسی نیست که ندونه وقتی آدم دچار مشکله احساس تنهاییش شدیدتر میشه.

تحصیل همزمان توی ۲رشته(حقوق و فلسفه) که هر دوتاشون و بویژه فلسفه میتونه یه مغزرو کاملا تسخیر ومتلاشی بکنه.

شغل قبلی من مرغداری بود و ورود به صنف جدید(البته دلالی میکردم چند سالی حتی دستفروشیم کردم) منظورم ورود به صورت حرفه ای با تشکیلاتش هستش،روزهای سخت و آزار دهنده ای رو بهم تحمیل کرد.

من داداشی دارم که از ۱۰۰تا دشمن بیشتر بهم آسیب رسوند(تو بازارالبته والا موجود دوست داشتنیی شاید بشه گفت هستش)

اتفاقات ریزودرشت دیگه ای که  با ماجراهای قبلی تقریبا میتونست مخمو متلاشی بکنه.

اما خوشوقتم که با افتخار بگم: از یه مرحله بزرگ بخوبی گذشتم.

من پدر شاید بشه گفت ثروتمندی دارم.(البته اگه درامد روزانه حدود ۱۰۰۰دلارو بشه گفت ثروتمند/ به نرخ جهانی گفتم چون احتمالا اونجوریم باز جزء مرفهین باشه/ نمی دونم) اما هیچ کمکی مطلقا ازش نگرفتم. چون معتقدم برای رسیدن به هدف ضروریترین چیز استقلال در تصمیم گیری و عمل هستش.

من و پدرم زیاد صمیمی نیستیم.فکر میکنم علتش این باشه که یا مثل ۲خط موازی هستیم یا متضاد که ابمون تو یه جوب نمیره.به داداشام وهمه گفتم.من ادم مغروری هستم(البته از نظرخواسته هام والا گردنم از مو پیش پدرم باریکتره و تقریبا هیچ وقت بی احترامی بینمون نبوده)و از اینکه دستمو جلوی بابام دراز کنم عارم میاد. نه الان بلکه از وقتی که خاطراتمو خوب به یاد دارم هیچ وقت ازش درخواست مالی نداشتم.الان بیشتر از ۱۲ساله که نیمه مستقل هستم.

از هیچ کاری شرم نمیکنم.تا جایی که به ابروی خانوادگیم وپدرم لطمه نزنه هر کاری کردم. برای اینکه این لطمه نخوره کارای حقیرانه ای مثل طی کشی مغازه رو واسه روزی ۲۰۰تومن برای عموم انجام دادم(سال۷۶) اینجوری هم پول میگرفتم هم هرکی میدید فکر میکرد کمک میکنم.وبعد ورشکستگیم شاگردی مغازه واسه داداشم(۸۴)

به هر حال خودمو جمع و جور کردم. وامسال قطعا استقلال مطلق خواهم داشت.(منظورم اینه که حتی توی خونه ای که پدرم گرفته زندگی نکنم، که تا حدودیم کاراشو انجام دادم)

من هیچ وقت به این فکر نکردم و نمی کنم که دستم تو جیب خودم بره.این فکر واسه ادمای ضعیف و کم اراده ست.از این جمله که فلانی دستش تو جیب خودشه بدم میاد. به این فکر میکنم که خیلیای دیگه دستشون تو جیب من باشه. منظورم مفت خوری نیستا.یعنی باید کلی کارمند داشته باشم و هدفم بدون شک یه کار بین المللی هستش.

شعار موفقیت مالی من اینه:

                             ........به امپراطوری تترا خوش آمدید..........

این یک خیال نیست................................................................................یک فکر است.

این یک آرزو نیست..............................................................................یک برنامه است.

این یک بلند پروازی نیست.....................................................................یک هدف است.